Van Peterine ontvingen we weer een brief aan jullie allemaal.

Bericht uit Hoogeveen

In december schreef ik u allen een laatste kerstgroet, maar nu komt er toch nog een schrijfsel van mijn hand. Want Uden en de mensen die daar wonen, “de mensen van de kerk” zijn veel in mijn (onze) gedachten. Regelmatig horen we over de ernst van de situatie. U maakt heel wat mee en natuurlijk raakt dat ook ons.  Er wordt in de kranten veel geschreven over de coronacrisis en de gevolgen daarvan. Over het gemis van familie, van vrienden, van het wekelijks bij elkaar kunnen komen in een kerkdienst en van de vanzelfsprekende dagelijkse dingen.

Ik zal u vertellen hoe het hier is, hier in Hoogeveen, bij ons thuis.

Beide meiden zijn thuis. Chun woonde natuurlijk nog hier, maar gaat nu ook niet meer naar Utrecht en Shi is overgekomen vanuit Tilburg. Daar ben ik erg blij mee. Ik heb die meiden nu liever om me heen, dan dat er eentje ver weg zou zitten. Ik ben ook wel blij dat ze in deze situatie niet meer de basisschool leeftijd hebben. Volgens mij ben ik een erg ongeduldige “juf”. Tien keer dezelfde som uitleggen, ik moet er niet aan denken…. Veel toneelstukjes samen gaan maken en die filmen, dat zou ik doen.  Kan je ook heel veel van leren! Helaas schat ik zo in dat Shi en Chun dat een stuk minder leuk zouden vinden, die gingen veel liever gewoon naar school dan opgescheept te zitten met een mamma die raar doet.

Deze dagen hoor ik regelmatig hoe vaak ze zich hebben geschaamd voor de stomme fratsen van hun moeder. “Weet je nog die keer!?” en dan kijken ze elkaar aan en rollen met hun ogen van ontzetting.

Het samen thuis zijn voelt vertrouwd, we hebben de draad gewoon weer opgepakt. Natuurlijk vinden ze dat ik loop te mopperen. Maar ja, hallo, wanneer ik zoek naar de stofzuiger staat ie opeens op Shi haar kamer, de muis van mijn laptop is regelmatig zoek, de enorme troep in de keuken, alle glazen die op zijn, of lege pakken koek die ze gewoon in de kast laten liggen!

Verder werken ze gewoon voor de universiteit en Shi nog voor een bedrijf. Alles kan digitaal.

Chun werkt ook nog bij een drogisterij in Hoogeveen. Ze is goed beschermt. We vertellen dit niet aan haar Chinese ouders. Die maken zich heel veel zorgen. Zelf hebben ze drie maanden opgesloten gezeten. Chun haar broer zit nog steeds thuis omdat hij nog niet mag reizen. We hebben wekelijks contact en sturen foto’s. Ze willen heel erg graag mondkapjes opsturen. Ze begrijpen maar niet dat wij in Nederland die niet dragen.

Dick werkt nu natuurlijk ook thuis en dat is erg wennen. Alles via de telefoon en de mail. Gelukkig heeft hij een fijne werkkamer, met een mooi “groen” uitzicht over de tuin en een vijver. Hij heeft de eerste uitvaart gehad. Hier in Hoogeveen zijn ze nog niet zo doordrongen van de ernst van de situatie, dus Dick moest alles goed doorspreken. Voor Dick is het verdrietig dat hij zijn dementerende moeder niet kan bezoeken in het verpleeghuis in Amersfoort. Ook zijn vader mag niet meer naar haar toe en zit heel veel alleen thuis. Net zoals velen van u.

Voor mijzelf heeft deze crisis ook gevolgen. Al mijn opdrachten zijn gecanceld. Allemaal met de belofte dat ze “erop terugkomen”. Mijn opleiding in Lier staat stil. Ik kan niet meer naar Utrecht voor overleg. Ik zie mijn mede vertellers niet meer. Gelukkig kan ik nog bellen, facetimen en vergaderen via Skype of Zoom. Ik overweeg om een vertelling op beeld te maken. Dat is nog best wel moeilijk.

In het begin van de corona uitbraak ben ik erg bang geweest. Een angst die mij overviel. Chun en Shi hadden carnaval gevierd in Uden. Na drie weken kreeg Chun griep, gelukkig was het haar jaarlijkse gewone griep. Het heeft even geduurd voordat de angst uit mijn lichaam trok. Het hielp mij om niet meer voortdurend het nieuws te volgen en om mij te concentreren op mijn werk.

Zo geeft de docente uit Lier ons bijna wekelijks opdrachten en heb ik zelf nog een aantal vertelstudenten van de Vertelacademie in Utrecht die ik begeleid.

Verder manage ik hier het huishouden. Alles ziet er werkelijk spic en span uit! Ook de tuin is niet onaardig. Van de week hielp Dick ook even in de tuin, maar dat mag niet meer. Ik keek om, staat ie een heel stuk tuin om te spitten, zonder te vragen of dat nodig was. Had ik net vorig jaar van alles geplant wat nog op moest komen. Hahaha, eerst begon ik te mopperen, daarna moest ik wel lachen. In Uden deed Dick dat ook altijd. Weg waren al mijn plantjes!

Omdat we waarschijnlijk toch niet op vakantie gaan, komt er een tuinman ons zitje bij de vijver aanpakken. Nog één stortbui en dit achterste deel van de tuin zakt de vijver in. Ik ben benieuwd. Ik heb al fantasieën over een kruidentuin en misschien wat groenten. En bloemen, heel veel bloemen.

Ook doe ik de boodschappen, wat ik wel een heel gedoe vind. Twee a drie keer per week met de auto naar de supermarkt. Handen wassen, niet aan mijn gezicht komen, weer handen wassen, desinfecteren. Een opkomende nies zien op te houden midden in de AH. Het is me wat.

Elke dag eten we veel groenten. Toen er niets meer te krijgen was, behalve selderij, kregen ze selderijsoep. De uitdrukking op een ieders gezicht 😊

Wat we verder doen om te tijd te verdrijven is puzzelen, borduren, wandelen (Drenthe is mooi!) en series kijken. Met Pasen willen de meiden gourmetten, net als met de Sint en met Kerst. Dat zullen we dan maar gaan doen.

Het zal nog even duren, maar ik kijk ernaar uit om weer naar Uden te kunnen gaan. Naar de kapper natuurlijk en even rondslierten in het centrum. Een bezoekje hier en daar.

Tot die tijd wens ik u alle goeds. Zorg goed voor uzelf en voor elkaar. Ook dit zal allemaal weer voorbijgaan. In de tussentijd hoop ik oprecht dat niemand van u meer ziek wordt!

Lieve groet, ook namens Dick, Shi en Chun

Peterine

 

 

Share This